Angst en Walging in Las Vegas (Fear and Loathing in Las Vegas) is vooral bekend vanwege de verfilming; je ziet al meteen Johnny Depp op de cover staan. Depp is kennelijk een fan van het werk van Hunter S. Thompson, want onlangs speelde hij ook mee in de verfilming van diens roman The Rum Diaries. Het is voor een lezer die de film reeds heeft gezien zowel een vloek als een zegen dat de filmfragmenten constant op het netvlies gebrand staan. Gelukkig zijn de filmvertolkingen van Johnny Depp als Raoul Duke en Benicio Del Toro als zijn geflipte advocaat meer dan voortreffelijk.
De inhoud van deze roman kan als volgt worden samengevat : Een drugsverslaafde sportjournalist trekt samen met zijn bizarre advocaat naar de gokstad Las Vegas om een motorrace te verslaan, maar wordt erg afgeleid door geestverruimende middelen en bizarre ervaringen. De beschrijving van de drugvisioenen en benarde situaties waar de protagonisten in terecht komen zijn vaak hilarisch. Als je de film nog niet hebt gezien, moet je het zelf allemaal maar ontdekken. In het andere geval blijft het lezen van dit boek nog steeds de moeite waard. Het leest ontzettend vlot en aangenaam en sommige fragmenten komen in de film minder of niet aan bod.
Hunter S. Thompson's typische schrijfstijl staat bekend als gonzo journalistiek. Volgens hem "een schrijfstijl waarvoor het talent van een daadwerkelijk groot journalist, het oog van een kunstenaar en een fotograaf en de kloten van een toneelspeler moeten samensmelten". Werkelijke gebeurtenissen en sociale - en politieke analyses worden vermengd met fictieve geschiedenissen en drugsvisioenen, die veelvuldig aan bod komen in
Angst en Walging in Las Vegas.
Angst en Walging in Las Vegas (Fear and Loathing in Las Vegas) is vooral bekend vanwege de verfilming; je ziet al meteen Johnny Depp op de cover staan. Depp is kennelijk een fan van het werk van Hunter S. Thompson, want onlangs speelde hij ook mee in de verfilming van diens roman The Rum Diaries. Het is voor een lezer die de film reeds heeft gezien zowel een vloek als een zegen dat de filmfragmenten constant op het netvlies gebrand staan. Gelukkig zijn de filmvertolkingen van Johnny Depp als Raoul Duke en Benicio Del Toro als zijn geflipte advocaat meer dan voortreffelijk. 
Tsukiko is achtendertig jaar en alleen. Voor de liefde, zo gelooft zij, is zij niet gemaakt. Dan ziet ze in een kroeg voor het eerst in twintig jaar Sensei, een leraar uit haar middelbareschooltijd, terug. Vanaf dat moment ontmoeten ze elkaar daar geregeld en gaan ze samen op paddenstoelenjacht, naar een feestje onder de kersenbloesems en naar een herberg op een eiland. Allebei zoeken ze elkaars toenadering, terwijl ze die op hetzelfde moment ontvluchten – Sensei door de herinneringen aan zijn vrouw, die hem jaren geleden verliet, en Tsukiko door afspraakjes te maken met mannen van haar eigen leeftijd. Terwijl de dagen voortkabbelen, weten Sensei en Tsukiko echter het leeftijdsverschil te overstijgen en de droefheid in elkaars hart te verlichten. 
Mijn ogen leiden je naar huis is de debuutroman van de schrijfster en journaliste Markéta Pilátová.
Na bijzonder gecharmeerd te zijn door Freaks, de debuutroman van Joey Goebel, kon ik niet lang wachten om zijn tweede en meer bekende roman Het Kan Altijd Erger te lezen. Joey Goebel heeft een zwierige en toegankelijke stijl die je meteen in het verhaal zuigt, waardoor je het boek maar moeilijk terzijde kan leggen. Setting van dienst is een van kwaliteit gestripte amusementssector die gedomineerd wordt door gehypte eenheidsworst, het publiek wil niets anders meer (leren) kennen. Lipowicz, de baas van het grootste mediaconcern is mee verantwoordelijk voor deze verpaupering, maar komt tot inkeer en wil de kwaliteit zijn rechtmatige plaats teruggeven. Hiervoor lanceert hij het geheime project New Renaissance dat talentvolle kinderen zal opsporen, opvoeden en begeleiden tot ze hun kwaliteitsvolle producten (muziek, films, ...) op de wereld kunnen loslaten. Het gehanteerde basisprincipe is dat de kunstenaar moet lijden om tot grote kunst te komen.
