Peter Terrin - Monte Carlo

Met Post Mortem kreeg Peter Terrin eindelijk de erkenning die hij misschien al wel eerder verdiende. Hij won er de de AKO Literatuurprijs mee. Bij het verschijnen van zijn nieuwe roman Monte Carlo waren de verwachtingen dan ook hoog-gespannen. De nieuwe roman die twee jaar later komt, beslaat slechts 174 pagina's. Dat hoeft echter geen domper te zijn. Monte Carlo beschrijft enerzijds de beau monde van Monte Carlo met zijn Grand Prix en flanerende schoonheden. Aan de ander kant van het spectrum ligt een afgelegen Engels dorp, thuis van de eenvoudige monteur Jack Preston. Jack heeft zich opgewerkt tot mechanieker bij het Engelse team Lotus en bereidt zich voor op de start van de Grand Prix van Monaco als het noodlot toeslaat.

Alle ogen van de menigte en de pers zijn gericht op de jonge filmster Deedee als zij haar opwachting maakt op het strijdtoneel. Ze wil de prins begroeten en neemt de kortste weg langs de pits waar Jack bezig is met de wagen van Lotus. Net als ze langs de wagen passeert, kan Jack haar redden van een steekvlam die haar bekende gezichtje zou hebben verminkt. Jack zelf loopt zware brandwonden op en wordt in allerijl naar het hospitaal gevoerd.

Jack begint aan een langzame revalidatie en wacht op een teken van erkentelijkheid van Deedee wiens leven hij heeft gered. Maar de pers ziet het anders en meent dat haar aanstormende lijfwacht beiden heeft gered. In de ogen van zijn vrouw is Preston een held. Ze verzorgt hem met een nieuw opgedoken en ongekende passie. Jack gaat terug aan het werk als monteur, maar wordt per brief door Team Lotus bericht dat hij geen plaats meer heeft in hun toekomstige plannen.

Hij laat zich echter niet uit het lood slaan en wacht geduldig op het moment dat Deedee zijn heldendaad wereldkundig maakt. Jacks roep om erkenning wordt een obsessie waarbij hij zichzelf vervreemdt van zijn omgeving. Alleen zijn vrouw blijft hem onvoorwaardelijk steunen. Maar door haar medelijden voelt hij zich bespot. Uiteindelijk zoekt hij zelf contact, maar zijn schuchtere toenaderingen tot Deedee worden in de kiem gesmoord. Hij kan enkel nog hopen dat God zijn gebeden zal verhoren.

"Hoe kon ze niet aan mij denken? Als elke spiegel haar aan Monte Carlo herinnerde, aan de gruwel waaraan ze ontsnapt was? Vond zij niet dat hij recht had op een teken van dankbaarheid? Dacht ze ooit aan hem, ergens in een dorp in Engeland, hoe de vlammen hém verminkt hadden?"

Gaandeweg kon deze roman mij meer en meer bekoren. Het begin voelt wat kil aan, met de setting van de Grand Prix in Monaco, maar zodra de focus vooral komt te liggen op de innerlijke tragiek van het hoofdpersonage, is het met volle teugen genieten.

Peter Terrin - Post Mortem

Twee jaar over tijd neem ik een roman ter hand die ik misschien wel veel eerder had moeten lezen. Ik lees echter maar sporadisch werk van Nederlands-talige schrijvers en heb dus nog wel wat in te halen. Op 29 oktober 2012 won Peter Terrin met Post Mortem de Ako Literatuurprijs. De lijdensweg na het herseninfarct van zijn eigen dochter wordt prachtig verweven in deze noodzakelijke roman of zoals de jury van de Ako Literatuurprijs 2012 het verwoordde : "De ontroerende passages over de dochter in doodsnood en haar angstige ouders hakken er door de strakheid van de taal extra in. Indrukwekkend is de manier waarop het besef zich opdringt: je kunt schrijven wat je wil, uiteindelijk kiest het verhaal jou uit."

Emiel Steegman is veertig en heeft vijf romans geschreven. Als bovengemiddelde intellectuele man stelt hij zichzelf vaak in vraag. Het grote succes is tot op heden uitgebleven en hij verzint tegen zijn gewoonte in een leugen om niet te moeten deelnemen aan een diner met een groep Estse schrijvers. Hij spreekt van "nogal moeilijke tijden in de familie" en hoopt hiermee verdere problemen te vermijden en geen noodlot over zich af te roepen. Dat idee laat hem niet meer los en zorgt voor inspiratie voor een nieuwe roman.

Emiel geeft het hoofdpersonage van zijn roman de naam T mee. Hij schenkt T ook zijn vrouw en zijn dochtertje Renée die hij boven alles wil beschermen. T is een succesvolle schrijver die al jaren in de anonimiteit leeft en zodoende een mythe is geworden. Hij heeft zich net als Emiel uit de stad teruggetrokken en leeft op het platteland, genietend van de rust. Emiel verbindt als het ware zijn eigen lot met dat van zijn hoofdpersonage en ziet zijn eigen besognes door diens ogen.

Renéé valt in slaap op een verjaardagsfeestje en met de beste wil van de wereld kan de hulpeloze Emiel haar niet wakker krijgen. Als zijn vrouw Tereza verschijnt, laat ze meteen een ziekenwagen komen. Onderweg naar het ziekenhuis krijgt Emiel het grote nieuws dat hij laureaat is geworden van een belangrijke literaire prijs ...

T is volledig uit het beeld verdwenen. Emiel hoopt door te blijven schrijven zijn dochtertje in leven te houden. Haar situatie is levensbedreigend, een infarct dat druk zet op de hersenen. Als ze het al haalt zijn de gevolgen op lange termijn niet duidelijk. Ze verblijven bijna continu in het ziekenhuis en raken vertrouwd met het personeel. Ook zij zien de situatie somber in, maar trachten de ouders toch moed te geven. Renée wordt in een kunstmatige coma gehouden.

Bijna een week lang leven ze tussen hoop en ontreddering tot Renée ontwaakt en van de machines kan worden gehaald. Ze reageert op haar omgeving en kan zelfs eenvoudige handelingen stellen. Bepaalde functies kunnen worden overgenomen door de andere helft van de hersenen die niet beschadigd zijn. Alles komt goed, daar zijn ze nu wel zeker van. Tot ze van de dokters het nieuws krijgen dat de kans op een nieuw infarct blijft bestaan en dat intensieve nabehandeling nodig is.

Zijn laatste roman T wordt de bekroning van zijn schrijverstalent. De publieke opinie raakt echter verdeeld wanneer de dood van een vrouw in verband wordt gebracht met Steegman's succesroman. En net zoals zijn personage T in de gelijknamige roman had gevreesd, wordt Emiel het slachtoffer van een biografie over zijn leven. Zijn doen en laten wordt onder de loep gelegd in de hoop verklaringen te vinden. Een biograaf praat met buren en kennissen en kijkt naar familiefilmpjes over de langdurige revalidatie van Renée.

Post Mortem start fragmentarisch met anekdotes over Emiel Steegman's jeugd en afstandelijke ontmoetingen met bemoeizieke buren. Nadien komt de focus nadrukkelijk te liggen op de ouders en hun zieke kind en lijkt de buitenwereld wel afgesloten. Deze ingrijpende passages die het middendeel van de roman beheersen, grijpen naar de keel. Het slot is hoopvoller en meer op de toekomst gericht en verrast wanneer gebeurtenissen uit Steegmans roman zijn echte leven komen binnensijpelen.

De literaire lente 2014 van De Bezige Bij

De Bezige Bij stelt zijn nieuwe romans voor die in de lente zullen verschijnen. Naast een aantal heruitgaves vallen vooral nieuwe romans op van Siri Hustvedt (De vlammende zee) en Peter Terrin (Monte Carlo). AKO-literatuurprijs winnaar Peter Terrin verruimt zijn horizon met een roman over de entourage bij de Grand Prix van Monaco. Van Amoz Oz verschijnt Dezelfde Zee, zijn meest persoonlijke roman waar hij het voor het eerst heeft over de zelfmoord van zijn moeder. Veel wordt er verwacht van de nieuwe roman van de jonge Nederlandse belofte Daan Heerma van Voss (Het land 32). Ook een van de beste romans van James Salter (Lichtjaren) wordt in het Nederlands uitgegeven, na het relatieve succes van Alles wat is.

Peter Terrin verruilt De Arbeiderspers voor De Bezige Bij

De Vlaamse schrijver Peter Terrin, die vorig jaar met Post mortem de AKO Literatuurprijs won, ruilt uitgeverij De Arbeiderspers voor De Bezige Bij. Dat meldt de Nederlandse krant NRC Handelsblad op zijn website. De Arbeiderspers is verbaasd, maar Terrin zegt dat hij zijn verhuizing twee maanden geleden al aankondigde.

De Bezige Bij stuurde een persbericht om aan te kondigen dat Terrins nieuwe roman Monte Carlo in het voorjaar van 2014 bij hen zal verschijnen. Het is de bedoeling dat De Bezige Bij ook zijn bestaande titels overneemt en opnieuw uitbrengt. (bron : deredactie.be)

Peter Terrin - De bewaker

De bewaker dat in 2010 de shortlist van de Libris Literatuurprijs haalde wordt beschouwd als het boek dat de definitieve doorbraak betekende voor Peter Terrin.

 

De bewaker is een vervreemdende, kafkaëske vertelling. Evenals de ik-verteller, Michel, werkt Harry in dienst van wat 'de organisatie' wordt genoemd. Die schimmige organisatie, waarin de personages onvoorwaardelijk geloven, zorgt ervoor dat een luxeappartementsblok van veertig verdiepingen, bewoond door superrijken met namen als Olano, Poborski, Van der Burg-Zethoven, de hoogst mogelijke beveiliging krijgt. Het gebouw is alleen toegankelijk via de ondergrondse garage waarvan de bewakers vierentwintig uur op vierentwintig de toegangspoort controleren met een paranoïde routine, hun wapen altijd in de aanslag.

Peter Terrin creëert met woorden wat Hopper in zijn taferelen en landschappen evoceert met verf: in kaal surrealistische taferelen krijgt het Beckettiaans absurde en uitzichtloze leven van de personages op huiveringwekkende wijze gestalte.




















De scheiding tussen de buitenwereld en de onderwereld, waarin de bewakers Harry en Michel leven en bewegen in toenemende duisternis zonder dat het hun perfectiedrang hindert, is compleet. Peter Terrin slaagt erin de geringste feiten in een verhaal, waarin eigenlijk amper iets gebeurt, in het geheugen van de lezer te prenten. Door de krachtig suggestieve stijl hoort de lezer het water doorsijpelen in de spoelbak van het toilet, ziet hij die ene vlieg die in de garage is verdwaald en ruikt hij de aardbeigeur van een stuk gevallen jampot.

In de onderbuik van het gebouw leven de bewakers als mollen, blind voor wat er in de buitenwereld te gebeuren staat nadat alle bewoners, op één na, het gebouw hebben verlaten. Zij moeten maar raden waarom die bewoners zijn vertrokken en verzinnen zelf dan maar redenen: een dreigende oorlog? een nucleaire ramp? een gasaanval in de stad? Met grote precisie analyseert Peter Terrin de logica van twee personages die alles streng onder controle willen houden en daardoor zelf ongecontroleerde projectielen worden.

De bewaker is een ontregelend, allegorisch verhaal over de leegte van het leven van personages voor wie regels regels zijn die altijd gerespecteerd moeten worden. De lezer wordt meegezogen in de fantasieën, dwangideeën en dromen van twee mensen die eenzelfde onwrikbaar geloof hebben in de illusie ooit te zullen behoren tot de elite in de hiërarchie van 'de organisatie'. Harry en Michel worden gaandeweg van medestanders in het realiseren van die ambitie rivalen en concurrenten die elkaar wantrouwen.

Tot op de laatste bladzijde slaagt Peter Terrin erin deze vragen open te houden: wie is wie? en wat is er eigenlijk aan de hand? Hoe verwarrend en vreemd de fictieve wereld waarin de personages zich bewegen ook is, de lezer herkent in de bladzijden van De bewaker als in een filigram zijn eigen reële wereld, met bewakingscamera's, geüniformeerde ordehandhavers, beveiligde woonzones voor wie het zich kan permitteren: de burgers die altijd voor criminelen en terroristen op hun hoede moeten zijn. Het leven is geen sprookje maar een nachtmerrie. De bewaker verwoordt die indrukwekkend.



AKO Literatuurprijs voor Peter Terrin

De Vlaamse schrijver Peter Terrin heeft maandagavond de AKO Literatuurprijs gekregen voor zijn boek 'Post Mortem'. Daarin schrijft Terrin over het herseninfarct van zijn dochtertje.

De jury sprak van een 'magistrale bespiegeling van de literatuur'. Ze motiveerde haar keuze als volgt: 'In deze tijd waarin wij zoeken naar houvast en waarin de media steeds meer ons leven construeert, kiest de jury voor een auteur die de liefde verklaart aan de literatuur. Welk houvast kan de literatuur nog bieden als het noodlot toeslaat en de camera draait? Post mortem beantwoordt die vraag.'

De andere genomineerden waren onze landgenoot Elvis Peeters met 'Dinsdag', en de Nederlanders Stephan Enter met 'Grip', Arnon Grunberg met 'De man zonder ziekte', Mensje van Keulen met 'Liefde heeft geen hersens' en Anton Valens met 'Het boek Ont'.

De AKO Literatuurprijs is een van de belangrijkste literaire prijzen van Nederland en wordt uitgereikt sinds 1987. De winnaar ontvangt behalve een sculptuur van Eugène Peters een bedrag van 50.000 euro. Vorig jaar won Marente de Moor de prijs met haar boek 'De Nederlandse maagd'.

De auteur zelf zei na de bekendmaking dat het boek is opgedragen aan zijn grote voorbeeld: 'Renée, een meisje van 8, die dag na dag haar vader heeft geleerd nooit op te geven.'

Terrin werd al twee keer genomineerd voor de Ako Literatuurprijs, met zijn roman Blanco en verhalenbundel De Bijeneters. Zijn derde nominatie kon hij dus verzilveren. (bron : standaard.be)