Booker Prize-winnaar Barry Unsworth overleden

De Britse auteur Barry Unsworth is op 81-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van longkanker. Unsworth won in 1992 de prestigieuze Booker Prize. Hij schreef vooral historische fictie. Zijn eerste boek kwam uit in 1966. Zijn laatste roman, The Quality of Mercy, dateert van vorig jaar. Twee van zijn boeken, Morality Play en Pascali's Island, werden bewerkt tot films. In 1992 werd hij bekroond met de Booker Prize, de meest prestigieuze prijs die een Britse auteur kan winnen. Unsworths roman Sacred Hunger moest de eer wel delen met The English Patient van Michael Ondaatje.
(Bron: deredactie.be)

M.J. Hyland - Dit is echt

Dit is Echt voelt aan als een waargebeurd verhaal en waarschijnlijk wil de titel dit ook weergeven. Dit zou echt kunnen gebeuren en zou misschien wel iemand van ons kunnen overkomen. Patrick Oxtoby is een ietwat introverte twintiger die zijn geboortestek ontvlucht, nadat zijn verloofde hem heeft gedumpt. Hij neemt zijn intrek in een pension in een kleine Britse badplaats waar hij aan de slag gaat als monteur bij de plaatselijke garage. Patrick heeft zo zijn kleine eigenaardig-heden en dat merken de twee andere gasten al gauw als ze hem aanhalen en uitdagen. Vooral Welkin gaat heel familiair om met pension-houdster Bridget, dit zeer tot ongenoegen van Patrick.

Wanneer Patrick zich na een tiental dagen wat meer op zijn gemak gaat voelen en zelfs een afspraakje heeft gehad met een meisje van de snackbar, komt hier abrupt een einde aan. Patrick is er van overtuigd dat Welkin, de dan nog enige overblijvende pensiongast, iets van hem heeft gestolen. Hij gaat s' nachts diens kamer binnen en tracht de dronken Welkin wakker te maken door hem een tik op het hoofd te geven. Als Welkin niet meer beweegt, beseft Patrick langzaam wat hij heeft gedaan.

Patrick wordt ingerekend en voorgeleid. In de gevangenis overdenkt hij het gebeurde, maar hij voelt geen schuld, enkel schaamte voor wat hij heeft gedaan. Hij wou Welkin immers niet vermoorden. De publieke opinie en zijn familie denken hier echter anders over. Een volksjury zal over Patrick's lot beslissen.

Dit is Echt is een vlot leesbaar boek dat eerlijk overkomt. Het is een meeslepend geschreven portret van een doodgewone man die maar blijft hopen dat alles alsnog zal goedkomen.

Don DeLillo - Vallende Man

Don DeLillo bracht in 2007 Vallende Man uit, vijf jaar na de tragische aanslagen in New York. Deze roman is even fragmentarisch als een bom en flarden gesprekken en gedachten worden met de lezer gedeeld, wat de lectuur in eerste instantie niet gemakkelijk maakt. De Lillo heeft duidelijk gekozen om de impact van de aanslagen voor de New Yorkers (en bij uitbreiding de Amerikaanse burger) weer te geven in de beslommeringen en overpeinzingen van een klein en select groepje mensen in de periode volgend op de aanslagen. Alles draait om Keith Neudeker en zijn ex-familie. Keith was werkzaam op de plaats des onheils en is dan ook aan de dood ontsnapt. Dolend in de straten wordt hij opgepikt en laat hij zich naar het appartement van zijn ex-vrouw en kind brengen.

Keith blijft bij zijn ex-vrouw herstellen van zijn verwondingen en spendeert aandacht aan zijn zoon. Ze lijken sinds de aanslagen terug een (hecht) gezin te vormen. Ook neemt hij contact op met een vrouw van wie hij de aktetas per ongeluk had meegenomen uit de Twin Towers. Hij begint een relatie met haar. In hun gesprekken spelen ze de film van de ramp meermaals af, wat beiden overlevenden tot rust brengt. Bij elkaar vinden ze het vertrouwen dat ze bij anderen niet vinden. Keiths ex-vrouw Lianne werkt met alzheimerpatiënten die elke week hun verhaal op papier schrijven en voorlezen. Sinds de ramp wordt er nog maar over één thema gepraat. Lianne vindt hierin de kracht voor haar verwerkingsproces.

De onderhuidse dreiging die steeds aanwezig is in kleine details komt angstvallig dichtbij in drie korte intermezzi die de terroristen volgen vanuit Duitsland, waar ze samenkwamen en werden geïndoctrineerd tot op Amerikaanse bodem (waneer er geen weg terug is) in voorbereiding op de cruciale dag.

De hele roman ademt de sfeer van de eerste nadagen - New York zal nooit meer hetzelfde zijn. De rol van God, die zowel leeft in hoofde van de "aanvallers" als de slachtoffers wordt meermaals belicht. De angst voor wat nog... wordt weergegeven in gesprekken en kleine voorvallen. Vallende Man is een gevoelsroman die traag leest en waarbij er veel verscholen zit in soms enkele woorden.

Sandro Veronesi - Kalme Chaos

Kalme Chaos was de grote doorbraak voor Sandro Veronesi. We maken kennis met Pietro Paladini op de laatste dagen van zijn vakantie. Pietro staat op trouwen met zijn vriendin Lara met wie hij een tienjarige dochter heeft. Dankzij zijn hoge functie bij een bedrijf voor pay-tv leiden Pietro en zijn gezin een comfortabel bestaan. Op hetzelfde moment dat Pietro een corpulente vrouw met enige moeite redt van de verdrinkingsdood, sterft zijn vrouw een plotse dood in hun vakantiehuis. De drieënveertigjarige weduwnaar blijft achter met de zorg voor zijn tienjarige dochter Claudia.

Na de begrafenis wil Pietro zijn leven weer stroomlijnen om zo het verdriet dat nog niet is neergedaald, zijn kans te geven. Hij brengt zijn dochter naar school om van daaruit naar het werk te vertrekken. Hij blijft echter ter plaatse hangen en geniet van de rust die hem overvalt. Hij besluit de dag ter plaatse te blijven en een oogje op zijn dochter te houden. Met goedkeuring van zijn werkgever posteert Pietro zich de volgende drie maanden elke dag voor de school van zijn dochter.

In afwachting van de pijn die onvermijdelijk zal komen, maakt hij kennis met ouders die hun kinderen brengen en komen halen en ontsnapt zo aan de druk op het werk waar een grote fusie aan de gang is. Na een tijdje komen mensen hem speciaal opzoeken. Het is ondertussen bekend dat hij daar elke dag staat en zo komen collega’s, familie en zelfs de vrouw die hij uit zee heeft gered langs. Deze gesprekken geven een beeld van de levenswandel -en visie van Pietro Paladini die als buitenstaander deze ontboezemingen aanhoort. Bij gebrek aan eigen verdriet hoort Pietro het lijden van anderen aan.

Net zoals later in XY neemt Veronesi het noodlot als uitgangspunt. Zijn hoofdpersonage brokkelt langzaam af en als lezer vermoed je dat hij aan het eind van de roman zal breken. Er gebeurt bitter weinig in deze roman, maar door zijn geraffineerde stijl weet Kalme Chaos van begin tot einde te boeien. 

Gary Shteyngart - Super triest waargebeurd liefdesverhaal (2012)

Deze roman speelt zich af in een niet ondenkbare nabije toekomst waar de technologie de mens heeft ingehaald en deze wordt gereduceerd tot een globale statistiek afleesbaar op de door iedereen gebruikte äppäräti. Dit toestel scant iedereen op zijn gedachten en bruikbaarheid. Kredietpalen gaan de financiële status van de inwoners na. De maatschappij is gedevalueerd tot een "survival of the fittest". De parken in New York worden herschapen tot ghettos van kredietonwaardigen. Verzet wordt hardhandig neergeslagen. Niet Amerika, maar wel China is de toonaangevende natie, de dollar is niets meer waard en de Amerikaanse president is in oorlog met Venezuela, wat hem de hoon van andere landen oplevert.

In deze setting maken we kennis met Lenny Abramov, een late, niet al te aantrekkelijke dertiger met een lage neukbaarheidsfactor. Hij werkt voor een bedrijf dat gespecialiseerd is in het werven van klanten die onsterfelijk willen worden. Op het einde van zijn wervingstrip in Italië leert hij de knappe en veel jongere Eunice Park kennen die ook uit New York komt. Lenny komt tot het besluit dat hij zonder haar niet verder kan leven. Eunice beantwoordt zijn gevoelens in eerste instantie niet. Terug in New York hoopt hij vurig dat ze zijn leven zal komen binnenwandelen. Groot is zijn verbazing als ze dat uiteindelijk ook doet. 

Haruki Murakami - Waarover ik praat als ik over hardlopen praat

Waarover ik praat als ik over hardlopen praat is geen filosofisch traktaat. Deze roman wil niet belerend zijn en is humoristisch in zijn eerlijkheid. Murakami vertelt over zijn passie hardlopen en trekt de parallel naar het schrijven van romans. Net als schrijven, biedt lopen een zekere continuïteit. Murakami die van zichzelf zegt geen al te sociaal mens te zijn, trekt zich in beiden graag terug om te ontsnappen aan de sociale gangbaarheid. Lopen is immers geen teamsport en biedt de mogelijkheid regelmaat te bieden aan het leven, wat Murakami als 'romancier' ook nastreeft. Lopen kan ook helpen om tegenslagen te boven te komen en het leven te relativeren.

In 1982 verkocht Murakami zijn jazzclub om zich geheel aan het schrijven te wijden. Hij weet nog precies het moment waarop dit gebeurde. Na het onverwachte succes van zijn eerste schrijfsels, besloot hij zich volledig toe te leggen op dit métier. Rond die tijd begon hij ook met hardlopen om zijn conditie en zijn geest op peil te houden. Een jaar later al rende hij van Athene naar Marathon. Een verschroeiende tocht als hij er op terugkijkt. Twintig jaar later en in voorbereiding op de marathon van New York onderzoekt hij de invloed die de sport heeft gehad op zijn leven en op zijn werk.

Sinds Murakami begon met hardlopen heeft hij summiere notities bijgehouden die hij nu verwerkt in een overzichtsroman van zijn beginjaren als loper (en als schrijver) tot op de leeftijd van nu. Op fysiek vlak kan hij de tijden niet meer halen die hij vroeger liep, maar het lopen heeft Murakami mentale sterkte gebracht die hij kan aanwenden voor het schrijven van romans. Naast het nodige talent dat elke gerenommeerde schrijver bezit, heeft het langeafstandslopen hem de volharding gebracht die een schrijver nodig heeft om (goed) te blijven schrijven.

Haruki Murakami lezen is even relaxerend als thee drinken. Zijn stijl is puur en ongekunsteld. Met weinig woorden weet hij veel te vertellen en blijft hij de lezer boeien. Na het kortverhaal (Slaap) en bovenstaande "autobiografische" roman wordt het tijd dat ik eens een karakteristieke roman van Haruki Murakami aanvat.

Joseph Conrad - Hart der duisternis

Vanaf het vallen van de avond tot in het holst van de nacht vertelt Marlow zijn scheepskameraden het beklemmende verhaal van zijn tocht over de rivier de Kongo. In opdracht van een Belgische handelsmaatschappij vaart hij met een afgeleefde boot naar het hart van Afrika, op zoek naar de mysterieuze verdwenen handelsagent Kurtz.Tijdens zijn reis maakt Marlow kennis met de donkerste krochten van de menselijke geest, gepersonifieerd door de bandeloze en ontspoorde Kurtz, die bij zijn dood het definitieve oordeel over de mensheid velt: `Afgrijselijk! Zo afgrijselijk! En hoe ondoordringbaar de duisternis ook is, hoe vaag en ongrijpbaar, het is Conrad geweest die haar voelbaar gemaakt heeft. Als hij ons in Hart der duisternis iets verteld heeft, is het dat ze diep in onszelf ligt.   

Dit is het verhaal uit 1902 van een reis die de Pools-Engelse schrijver Joseph Conrad (1875-1924) in 1890 maakte. Hij zakt de rivier de Congo in en stoomboot af. Het werd een hellevaart en tevens zijn laatste reis. Conrad laat een zekere kapitein Marlow, waarlijk geen gevoelige jongen, weer thuis in Londen het bloedstollende verhaal doen. De rivier is bijna niet bevaarbaar; er is de onheilspellende dreiging van 'primitieve zwarte half-wilden' op de oevers en in de bossen. Ten slotte bereikt hij de handelspost van de spookachtige, legendarische Kurtz, die zijn hele leven de kolonie van ivoor heeft beroofd. Hij is nu stervende. Dat deze man uiterst wreed was geweest, was meer regel dan uitzondering. Bij de meeste blanken aldaar waren alle normen zoek. Men ervaart deze klassieker van de Engelse vertelkunst als een beklemmend, meesterlijk verteld verhaal. Het diende als inspiratie voor de film 'Apocalypse now'.