Ian McEwan - On Chesil Beach - De Tijd

Tanya Zabarylo en Michael Vergauwen leerden elkaar vorig seizoen kennen tijdens de repetities van de productie nRus. Hun artistieke coup de foudre leidde in januari 2012 tot een bijzonder gesmaakte interventie tijdens de 24uur van het podium. In Monty brachten zij een geanimeerde vertelling van twee hoofdstukken van Het verdriet van België van Hugo Claus, waar het publiek van smulde.

 

Op dit elan werkt het nieuwe duo verder. Op avondvullende soirées, op de grens van literatuur en theater, maken tanya en vergauwen spektakel van de beste boeken van de wereldliteratuur en ver daarbuiten.

 

tanya en vergauwen is een reeks van voorstellingen, waarbij telkens een andere roman op een geanimeerde, theatrale manier wordt verteld. Met een grote verbeelding en een handvol handelingen tovert het tweetal op een paar vierkante meter een hele wereld. Met humor en op tijd en stond met gepaste somberheid.

 

Deze zomer bivakkeerde het literair komisch duo tanya en vergauwen in de Zomerbibliotheek van Comp. Marius tijdens de Zomer van Antwerpen. 

 

 

 

16u00 De Engelse Patiënt van Michael Ondaatje

Na het boek en de film nu eindelijk ook op de plankenvloer van de tanya-en-vergauwen-tent

17u30 Proeven van Liefde van Alain De Botton

"Voor al wie de liefde niet begrijpt. Voor iedereen dus" (De Morgen)

20u00 Aan Chesil Beach van Ian Mc Ewan

“Ze waren jong, welopgevoed en allebei nog maagd op de avond voor hun huwelijksnacht...”

21u30 De jacht op een voetbal van Jef Nys

oftewel een dessertje op een bedje van jeugdsentiment

http://www.detijd.be/index.shtml

Te ontdekken : Naar de stad

Op de boekenbeurs viel me deze kaft met zijn bonte kleurenschakering van metrolijnen meteen op. Naar de stad is een mooie collectie kort-verhalen van gekende en te ontdekken schrijvers.

 

De stad heeft een enorme aantrekkingskracht. Al eeuwen trekken mensen in groten getale weg van het platteland. Deze ontwikkeling gaat nu zo snel dat over twintig jaar tweederde van de wereld-bevolking in stedelijke gebieden woont. Veel hedendaagse schrijvers hebben een fascinatie voor steden en metropolen. Steden geven (soms valse) hoop, het zijn broedplaatsen, smeltkroezen, schuilplekken, strohalmen of draaikolken. In het korte verhaal duikt de stad op als decor, als personage, als thema of als tegenstrever.

 

Voor deze bloemlezing selecteerden Sanneke van Hassel en Annelies Verbeke (recent) werk van onder anderen Alaa Al Aswani, Haruki Murakami, Lydia Davis, Petina Gappah, Judith Hermann, Roberto Bolano, Jhumpa Lahiri, Etgar Keret, Alice Munro, Chimamanda Ngozi Adichie, Javier Marias, Asef Soltan en Tobias Wolff. In ruim dertig verhalen maakt de lezer niet alleen kennis met het genre van het korte verhaal maar ook met een groot aantal wereldsteden.

 

Karl Ove Knausgard - Liefde

Deel twee van de gigantische autobiografie van Knausgård, dit keer over de onmogelijke combinatie relatie-gezin-schrijven. Een harde, eerlijke, meedogenloze, maar ook menselijke analyse.


Egodocument van 3500 bladzijden

"Ik ga iets ondernemen dat nog nooit eerder is gedaan en dat, als het eenmaal is uitgevoerd, niet zal worden nagevolgd. Ik wil aan mijn medemensen een mens laten zien zoals hij werkelijk is en die mens, dat ben ik zelf.’" Dat zijn de beroemde openingsregels van de 'Bekentenissen' van de beroemde Franse filosoof Jean Jacques Rousseau (1712-1778). Dat boek is wel eens de eerste moderne autobiografie genoemd. In die tijd was het nog maar zelden gezien dat een mens zijn ziel zo blootlegde, maar sindsdien heeft het ‘egodocument’ een grote vlucht genomen.
Zelden heeft iemand zijn leven zo uitputtend gedocumenteerd als de Noorse schrijver Karl Ove Knausgård (°1968). Hij schreef een autobiografie die zes delen omvat en ruim 3.500 bladzijden beslaat. De overkoepelende titel voor zijn megalomane project luidt in het Noors ‘Min Kamp’ (Mijn strijd) en verwijst onverholen naar de meest controversiële autobiografie die ooit werd gepubliceerd, het boek dat Adolf Hitler in 1924 in de gevangenis schreef en waarin hij ondermeer zijn antisemitische ideeën verklaart. En niet alleen de titel veroorzaakte de nodige controverse.
 

Weinig spectaculair

Knausgård had twee goed ontvangen romans geschreven, waarvan 'Engelen vallen langzaam' ook in het Nederlands is vertaald, toen hij tussen 2009 en 2011 in sneltreinvaart de zes delen van zijn autobiografie publiceerde.
De boeken werden in Noorwegen een enorm succes maar veroorzaakten ook de nodige ophef omdat Knausgård zo genadeloos over zichzelf, zijn gezin, familie en vrienden schreef dat sommigen met een proces dreigden of hem niet meer wilden zien. In het eerste deel 'Vader', dat vorig jaar werd vertaald, stonden zijn jeugd en vooral de problematische relatie met zijn alcoholische vader centraal. Het tweede onlangs verschenen deel 'Liefde', goed voor ruim 600 bladzijden, draait vooral rond zijn gezin.
Het verhaal dat Knausgård in Liefde vertelt oogt weinig spectaculair en is verdacht voorspelbaar. Zijn relatie met Tonje, met wie hij acht jaar samen was, loopt op de klippen. Hij vereenzaamt maar ontmoet uiteindelijk Linda. Ze krijgen kinderen en hij wil het als schrijver te maken terwijl hij een goede echtgenoot en een vader probeert te zijn.
 

Temperament

                                                       

 

 

Alle menselijke emoties die bij scheidingen, nieuwe liefdes en de vaderrol horen, worden door Knausgård minutieus gedissecteerd. Dat doet hij niet chronologisch maar eerder associatief. Hij haalt tientallen scènes aan met vrouw, vrienden en kinderen die hij ogenschijnlijk zonder enig onderscheid vertelt. Regelmatig mijmert hij in meer essayistische fragmenten wat het is om partner, vader, zoon, vriend, schrijver, kortom mens te zijn.
Wanneer je 'Liefde' leest komen constant de beroemde regels uit Elsschots gedicht 'Het Huwelijk' voor ogen: "Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren". Het is die discrepantie tussen droom en daad die het boek zijn sterke zeggingskracht geeft.
 

Huiselijk gedoe

De openingsscène van 'Liefde' is veelbetekend. Het gezin Knausgård, vader, moeder en drie kinderen zijn op een feestje maar echt vlot loopt het niet. De kinderen zijn hangerig en doen niet echt wat de ouders willen. De ouders zijn moe en zijn het beu om hun kinderen steeds weer tot de orde te roepen. En dus geven ze toe of kijken ze zelfs weg wanneer een van de kinderen niet wil opeten wat het eerst wel gevraagd had.
Uiterst herkenbaar voor elke ouder is de eerlijke manier waarop Knausgård over de kleine huiselijke conflicten en dilemma’s schrijft. Zo analyseert hij het karakter van een van zijn kinderen: "Ze was vreselijk melodramatisch en wist het hele gezin haar wil op te leggen met haar temperament, ze voerde grootse, gecompliceerde drama’s uit met haar speelgoed." Knausgård schrijft hier over zijn dochter die nog in de crèche zit en daar af en toe behoorlijk stennis veroorzaakt zodat de ouders zich enigszins angstig afvragen of er met hun kind een probleem is.
Ook zichzelf spaart hij niet. Na de scheiding van zijn eerste vrouw mijmert hij dat hij alleen maar een fatsoenlijk mens wilde zijn. "Maar dat was ik niet. Ik was iemand die er tussenuit kneep en ik had vreselijke dingen gedaan."
 

Worstelen

Er zijn tientallen hand- werk-, en zelfhulpboeken geschreven over de complexe relatie tussen ouders onderling, hoe de relatie met de kinderen zou moeten zijn of wat we moeten doen als een kind een bepaalde ‘problematiek’ heeft, zoals ADHD. Knausgård toont ons de realiteit die tegelijk een spiegel is. Dat is de sterkte van zijn autobiografie. Allemaal willen wij goede partners en liefdevolle ouders zijn. Tegelijk worstelen we ook met verwachtingen van familie en vrienden, de carrière, de onverwachte mee- en tegenvallers die het leven voor elk van ons in petto heeft. Het rare is dat we allemaal zo goed weten hoe het zou moeten, maar dat we er zelden in slagen om het juiste te doen en vooral, dat consequent vol te houden.
Het woord dat Liefde het best omschrijft is ‘genadeloos’. Zonder iets achter te houden spreekt Knausgård zijn gevoelens uit. Hardop vraagt hij zich af of hij wel aan kinderen had moeten beginnen, of die zijn leven niet beknotten in plaats van verrijken, of hij zijn literaire ambities wel kan waarmaken wanneer hij voor de zoveelste keer een luier moet verversen, een zere knie moet verzorgen of naar een kinderfeestje moet. En wanneer hij dan beslist om voor de literatuur te kiezen, duikt het onvermijdelijke schuldgevoel op en komt zijn relatie erg onder druk te staan.
 

Verbergen

Hoe hard en meedogenloos de autobiografie van Knausgård ook is, het is vooral een heel menselijk boek. Zelden is een schrijver eerlijker geweest in de analyse van zijn leven, zijn passies en obsessies, de absolute liefde voor vrouw en kinderen en de frustraties die zij hem kunnen geven. Elke menselijke emotie passeert de revue.
Het boek lijdt soms aan overdaad omdat elke scène tot in het kleinste detail uitgespit wordt. Je vraagt je af hoe Knausgård alles heeft kunnen onthouden. Niet alles is even relevant en soms dreigt de vermoeidheid bij zoveel eerlijkheid.
Er moeten nog vier delen verschijnen, goed voor ruim 2.500 bladzijden. Na de duizend eerste bladzijden van 'Vader' en 'Liefde' vraag je je af wat er nog kan volgen. Blijkbaar handelen de volgende delen vooral over zijn jeugd. In Noorwegen is het laatste deel al verschenen. De laatste regel daarvan luidt: "Ik ben blij dat ik niet langer een schrijver ben." In een interview zei Knausgård dat hij nog wel wat essays wil schrijven, maar dat hij zich de komende tijd vooral wil verbergen. Opvallend toch voor een man die zijn leven zo uitputtend heeft gedocumenteerd.

Bron : Cobra.be

John Vervoort

---

---

Karl Ove Knausgard in Vooruit te Gent

                                 

 

De Noorse successchrijver Karl Ove Knausgård is vanavond te gast in Vooruit in Gent, om zijn roman 'Liefde' voor te stellen. Na Noorwegen is hij hard op weg om ook Vlaanderen in te palmen. En hij schrijft geeneens thrillers.

'Mijn kamp'

Karl Ove Knausgård schreef zes romans onder de titel 'Mijn strijd', in het Noors 'Min Kamp', een controversiële titel die doet denken aan Hitlers  'Mein Kampf'. "De titel werkt op twee niveaus", zegt Knausgard aan Cobra.be: "Ik wou iets fantastisch mooi schrijven over het grote leven, maar tegelijk is mijn eigen leven en strijd heel gewoontjes". 

Het is een ambitieus autobiografisch project, 3500 bladzijden lang, dat veel ophef veroorzaakte in Noorwegen, omdat Knausgård zijn eigen privéleven en dat van familie en vrienden prijsgaf. Desalniettemin, of net daardoor, was de reeks een groot succes in Noorwegen, er werden 450.000 exemplaren verkocht (op een bevolking van 5 miljoen zielen).

De eerste twee delen zijn in het Nederlands vertaald: 'Vader', een harde afrekening met zijn vader, en 'Liefde', over zijn worsteling met schrijven en zijn eigen vaderschap.

Knausgård was al op de Boekenbeurs in Antwerpen, in boekhandel De Groene Waterman, en vanavond wordt hij geïnterviewd in Vooruit in Gent, door Anna Luyten.

Hij leest ook een fragment voor uit 'Liefde', in het Noors (de Nederlandse vertaling wordt geprojecteerd).

Bron : Cobra.be

Ian McEwan - Suikertand

De allereerste recensies van Ian McEwan's nieuwe roman Suikertand waren niet mals. McEwan zou de pure roman vaarwel hebben gezegd en zich tot een spionagethriller hebben verlaagd. Dit waren duidelijk meningen van mensen die het boek niet (goed) hebben gelezen. Suikertand is immers een roman pur sang en een goede ook. De echte kenners hebben er dan ook hun waardering al over uitgesproken. Wel moet ik toegeven dat ik de eerste honderd bladzijden heb moeten doorwerken en ik betwijfelde of ik het einde wel zou halen. Daarna raakte ik echter gefascineerd door het verhaal en ging het lezen als vanzelf. De eerste hoofdstukken bleken echt wel nodig om het volledige verhaal in te kaderen.

We volgen het verhaal van Serena Frome, een mooie dochter van een Anglicaanse bisschop. Door het falen van haar zus, zet Serena's moeder veel druk op haar om te slagen in het leven. En dat betekent niet afstuderen in Engels, maar wel in een mannenstudie als wiskunde. Met moeite slaat ze er zich doorheen en enkel de liefde voor de literatuur houdt haar overeind. Tijdens haar studie merkt ze ook dat ze niet ongevoelig is voor de aandacht van mannen. Haar eerste vriendje blijkt homo te zijn, maar met Tony Canning, leraar geschiedenis op de faculteit, denkt ze meer geluk te vinden. Ze kijkt op naar Tony als rolmodel en Tony wil haar bijschaven, zodat ze kan solliciteren voor een job bij de Britse geheime dienst (M15). Als Tony plots de relatie verbreekt, omdat zijn vrouw er is achtergekomen, voelt ze zich verraden. Toch gaat ze twee dagen nadien nog op sollicitatie.

 

Ze wordt aangenomen, maar blijft met twijfels zitten. Is dit wat ze wou doen met haar leven? Het loon is ondermaats en ze krijgt een functie als junior assistant officer, de laagste die er is en in die tijd (eind jaren '60-begin jaren '70) waren er voor vrouwen nog niet veel promotiekansen. Uit een bizarre loyaliteit voor Canning schikt ze zich in haar lot. Ze raakt bevriend met Shirley met wie ze het stadsleven verkent en kent een lichte affaire met Max, die later bekent dat hij verloofd is. Als Serena verneemt dat Tony aan kanker is overleden en Max haar vertelt dat hij een dubbele rol zou hebben gespeeld bij M15 door informatie door te spelen aan de Russen, gaat ze zijn verraad in een nieuw daglicht stellen.

Boeken van mijn vrouw : Ramona Ausubel - Er is hier niemand behalve wij allemaal

Roemenië, 1939. Voor een afgelegen joods dorpje komt de oorlog steeds dichterbij. Om het dreigende gevaar af te wenden, besluiten de dorpelingen alle banden met de ‘oude’ wereld te verbreken. Door de ogen van Lena, een jonge moeder, zien we hoe de dorpelingen hun lot in eigen hand nemen: ze vergeten de tijd en de geschiedenis, en sluiten hun dorp compleet van de buitenwereld af. Maar uiteindelijk haalt de realiteit hen in. Lena moet haar dorp ontvluchten. Wat moet zij opofferen om haar leven en dat van haar kinderen te redden, op weg naar een hoopvolle toekomst?


Ramona Ausubel betovert de lezers met haar woorden maar brengt hen ook in verwarring. Er is hier niemand, behalve wij allemaal is een fabelachtige, bij vlagen hartverscheurende roman. (bron : meulenhoff.nl)

Alessandro Baricco - Mr Gwyn

De hedendaagse Italiaanse literatuur heeft niet enkel Sandro Veronesi, er loopt nog een andere Sandro rond, nl. Alessandro Baricco. Sinds 1990 heeft deze een heel oeuvre bijeengeschreven waarvan Land van Glas en Zijde de bekendste romans zijn. Mijn eerste kennismaking betreft meteen zijn meest recente roman, Mr Gwyn die toevallig of niet over het leven van een schrijver gaat. Of toch weer niet? Jasper Gwyn is een gerenommeerde schrijver met drie romans op zijn conto en zijn columns in The Guardian. Op een dag bekruipt hem echter het gevoel dat hij niet langer schrijver wil zijn. Om uitdrukking aan zijn overtuiging te geven, laat hij zelfs een artikel in The Guardian publiceren. Boeken schrijven is een van de 52 dingen die hij nooit meer wil doen.

Na een periode van opluchting begint er toch iets te knagen bij Jasper Gwyn. Hij besluit zijn schrijverschap een totaal nieuwe invulling te geven als kopiist. Het idee ontstaat bij hem na het bezoek aan een kunstgalerij, waar hij portretten ziet van alledaagse mensen in naakte, alledaagse poses. De portretten zijn niet mooi, maar wel eerlijk. Jasper wil geen portretten schilderen, maar schrijven.

Zijn jarenlange vriend en uitgever Tom, die nog steeds hoopt dat Jasper terug gaat schrijven is niet bijster enthousiast. De portretten zijn immers strikt persoonlijk en niet voor publicitaire doeleinden. Met enige terughoudendheid stemt hij er mee in dat het Jasper Rececca, zijn persoonlijke assistente, als eerste portretteert. Wel met de belofte dat, als het op niets uitdraait, Jasper Gwyn terug zal beginnen met schrijven.

Jasper heeft een duidelijk idee over de gewenste werkplek en het creëren van de juiste omstandigheden waarin hij zijn portretten zal schrijven. Rebecca zal zo'n 32 dagen, vier uur per dag, naakt aanwezig zijn in het atelier, terwijl Jasper haar gadeslaat. Na 32 dagen zullen de lampen, speciaal op maat gemaakt, één voor één uitdoven tot ze samen zijn overgeleverd aan de duisternis en de opdracht er op zit.