24 apr. 2014

Gouden Boekenuil voor Joost de Vries

Joost de Vries heeft de Gouden Boekenuil gewonnen. Hij krijgt de belangrijkste literaire bekroning in Vlaanderen voor het beste Nederlandstalige literaire werk van het voorbije jaar voor zijn roman De republiek. De prijs van de Lezersjury gaat naar Stefan Hertmans voor Oorlog en terpentijn.

In zijn rapport heeft de jury het over een ‘boek dat inslaat als een bom’. De juryleden kenden de prijs unaniem toe aan De republiek, die wordt omschreven als ‘een boek waarin de oorlog nawerkt tot in het heden, waarin ideeën botsen, partners clashen en collega’s vechten, waarin wapengekletter niet toevallig ook een computerspel is. Het bekroonde boek staat immers met beide benen in het nu, het thematiseert de verwarring van dit tijdsgewricht, het verkent een nieuwe en verfrissende omgang met schijn en wezen, het treedt intelligent in dialoog met divers cultureel erfgoed. En dat alles in een uitgepuurde stijl en internationale klasse ademend.’

Joost de Vries, kunstredacteur bij De Groene Amsterdammer, debuteerde in 2010 met Clausewitz, een roman die werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs en de Selexyz Debuutprijs. De Gouden Boekenuil is goed voor 25.000 euro en een kunstwerk van Philip Aguirre.


Lezersjury bekroont Oorlog en terpentijn

De Vlaame auteur Stefan Hertmans kreeg de prijs van de honderdkoppige Lezersjury voor Oorlog en terpentijn. Hertmans krijgt 2.500 euro en een pen van Montblanc. ‘Ik sloeg dit boek op een onbewaakt ogenblik open en het liet mij niet meer los. Zo mooi geschreven, zo evenwichtig gecomponeerd’, was een van de commentaren van de lezersjury. (bron : standaard.be)

Matt Greene - Hou je mond en zeg iets

Soms is een toffe kaft en een catchy titel genoeg om je aandacht te trekken. Hou je mond en zeg iets van Matt Greene heeft beiden en kon dan ook op mijn belangstelling rekenen. Het verhaal gaat trouwens over de denkwereld van een bijzondere jongen, een concept dat vorig jaar al resulteerde in enkele interessante romans. Alex is dertien en heeft net een ingrijpende operatie achter de rug om een hersen-tumor te verwijderen. Daarenboven zitten zijn ouders in een huwelijkscrisis. Zijn kijk op de wereld is na de operatie danig veranderd. Hij heeft een obsessie ontwikkeld met taal en cijfers. Is dit een bijverschijnsel van zijn aandoening of een verdedigingsmechanisme tegen alles wat zijn gekende leefwereld bedreigt?

Beide ouders willen hem, na de operatie nog meer, op hun eigen manier beschermen. Zijn moeder spreekt altijd de waarheid, nadat hij haar eens op een leugentje voor bestwil had betrapt. Vader is meer het type lolbroek die Alex met woordspelletjes voor de gek tracht te houden. Sinds vader moeder niet meer kan doen lachen, zit hun huwelijk in het slop. Met dit soort logica loopt Alex' hoofd over. En waarom doet iedereen na de ingreep zo zijn best om het hem naar zijn zin te maken?

Op school is dit ook het geval. Een meisje dat hem amper zag staan, komt nu zelfs bij hem thuis langs. En zelfs de bully van de klas wil ineens zijn vriend zijn. Alex laat het hem niet zomaar overvallen, maar stelt zich (terecht) vragen bij deze nieuwe situatie. Waarom is zijn cavia Jaws 2 neerslachtig geworden sinds zijn terugkeer uit het ziekenhuis? En waarvoor staat het recente verwengedrag van zijn ouders, trachten ze daarmee iets te verbergen?

Op aanraden van zijn vriendin Chloe gaat Alex na of zijn vader overspelig is. Maar zijn zoektocht wordt bemoeilijkt door de toevallen die hij nog af en toe krijgt. Als hij koper in zijn mond proeft is het al te laat, maar kan hij nog wel de nabije toekomst voorzien. Alex komt langzaam tot het besef dat niet alles is wat het lijkt en zijn fantasie het echte leven in de weg kan staan.

Hou je mond en zeg iets is een originele roman vanuit het perspectief van een bijzondere dertienjarige. Zijn levensvisie is vaak abstract en voor een opgroeiende tiener denkt hij veel na over alles wat hij doet en hem overkomt. Dat zorgt voor grappige anekdotes en scherpe observaties (zijn unieke kijk op porno). De vertelstijl wordt volledig beheerst door Alex' gedachten en kan soms chaotisch overkomen. Toch kan je niet anders dan sympathie hebben voor de lotgevallen van deze gevoelige jongen.

22 apr. 2014

Postume roman Gabriel García Márquez ophanden



De kans is groot dat er postuum een roman Gabriel García Márquez verschijnt. Dat heeft Cristobal Pera van uitgeverij Random House gezegd op de Colombiaanse radiozender RCN. Het laatste woord is aan de familie van de vorige week overleden schrijver en Nobelprijswinnaar.

Het laatste werk van García Márquez draagt voorlopig de titel 'En agosto nos vemos' (We ontmoeten elkaar in augustus). Als de familie 'Gabo' het groene licht geeft, kan de roman alsnog verschijnen, aldus de uitgever.

Al in 2008 zei de Colombiaanse journalist José Salgar dat García Márquez een boek af had. Vorig jaar echter beweerde Plinio Apuleyo Mendoza, een vriend van de schrijver, dat er twee verschillende versies bestaan van de nog niet gepubliceerde tekst.

García Márquez heeft in elk geval jaren gewerkt aan het boek, over een vrouw die elk jaar op 16 augustus naar een Caraïbische eiland reist waar haar moeder begraven is. Hoewel ze gelukkig getrouwd is, krijgt ze tijdens een van die reizen een affaire; sindsdien hoopt ze elk jaar dat er iets zal gebeuren op de bewuste dag.

García Márquez stierf donderdag op 87-jarige leeftijd in Mexico-Stad. Zijn laatste roman, 'Memoria de mis putas tristes' (Herinnering aan mijn droeve hoeren), werd gepubliceerd in 2004. (bron : De Morgen - 22/04/2014)

21 apr. 2014

Sylvain Tesson - Zes maanden in de Siberische wouden


Ik heb lang getwijfeld of ik dit prachtige boek wel op de blog zou plaatsen want een roman is het niet. Dit boek wordt omschreven als een journal intime, een dagboek. De verhalen, landschapsbeschrijvingen en filosofische mijmeringen zijn echter zo mooi dat ik ze niemand wil onthouden en dit boek dus wel degelijk met recht en reden zijn plaats op deze blog verdient.

Sylvain Tesson had een belangrijk doel in zijn leven : nog voor zijn veertigste wilde hij ervaren hoe het is om als kluizenaar te leven, diep in het bos. Hij besluit om zes maanden in een hut aan het Bajkalmeer in Siberië te gaan wonen. Het dichtstbijzijnde dorp ligt 150 km verderop, 's winters vriest het er tot -30° C en 's zomers lopen er beren rond. En toch blijkt het leven er prachtig te zijn en de taal die Tesson gebruikt evenzo. Met genoeg proviand, voldoende wodka en 60 boeken gaande van Franse filosofie, dagboeken van Casanova en Shakespeare tot Chinese poëzie hoopt hij er 6 maanden te overleven.

En dat Sylvain een filosoof is blijkt al snel wanneer hij Stendhal citeert : 'De kunst van de beschaving bestaat uit het combineren van de verfijndste genoegens met de voortdurende aanwezigheid van gevaar'; je moet in het leven laveren-daar gaat het om. De scheidslijn tussen tegenovergestelde werelden overschrijden. Balanceren tussen plezier en gevaar, niet vastroesten, maar steeds heen en weer bewegen tussen de twee uitersten van het hele scala van gewaarwordingen. 

In afzondering komen er beelden van familie en vrienden in hem op, raadselachtig hoe de geest werkt, gezichten die je opeens te binnen schieten. De eenzaamheid is een vaderland dat wordt bevolkt door de herinneringen aan anderen. Daaraan denken biedt troost tegen het gemis. 

Hij denkt na over het kluizenaarschap : 'Om je innerlijk vrij te voelen heb je ruimte in overvloed en eenzaamheid nodig. Andere noodzakelijke aspecten zijn vrij kunnen beschikken over je tijd, volledige stilte, een sober leven en een prachtige omgeving'. 'De kluizenaar aanvaardt dat hij geen enkele invloed meer heeft op het reilen en zeilen van de wereld, volstrekt niet meer meetelt in de keten van de causaliteiten. Zijn ideeën zullen de loop der dingen niet meer sturen, niemand beïnvloeden. Zijn daden doen er niet meer toe. Een bevrijdende gedachte ! En die loopt ook vooruit op het definitieve loslaten : wanneer je dood bent voor de wereld, voel je je vrijer dan ooit ! 'Hoe minder zijn leven een doel had, hoe meer zin het kreeg. Dat is de kluizenaar op het lijf geschreven.'

Een belangrijk deel van de tijd gaat naar de literatuur en Tesson verwijst er graag naar en citeert er tevens gul uit : 'Ik heb het met mijn eigen ogen gezien : begaafde, veelzijdige en vrijzinnige mensen die, zodra ze dertig waren, zich al kapotgelezen hadden, niet meer waren dan luciferhoutjes die je moet afstrijken om ze vonken, "gedachten" te laten afgeven. Wie dwangmatig leest, hoeft niet op pad te gaan in het woud van de meditatie op zoek naar open plekken. Boek na boek doe je niets meer dan de formulering van gedachten herkennen die je intuïtief al in jezelf koesterde. Lezen is niets anders dan ontdekken hoe ideeën worden verwoord die latent in jou aanwezig waren, of overeenkomsten tussen de werken van honderden schrijvers aan elkaar breien.'  (uit Ecce Homo van Nietzsche)

Hij citeert uit Het gouden paviljoen van Mishima : '...De manier waarop we in het leven staan, krijgt zin doordat we de herinnering aan een bepaald ogenblik koesteren en ons best doen om dat ogenblik eeuwig te laten duren...' Alles wat we ondernemen zou voortkomen uit een vluchtige, ongrijpbare ingeving. Het bestaan zou gebaseerd zijn op een fractie van een seconde. Zulke momenten waarop het bewustzijn een glimp van iets opvangt. Dat 'iets' doet zich nog niet voor of het is al weer verdwenen. Blindelings proberen we het terug te halen. We willen het opnieuw ervaren. De dagen staan in het teken van dit rondtasten. Het bestaan wordt een dwaaltocht. We gaan verder met een vlindernet in de hand, op zoek naar iets wat niet meer is. Die talloze malen hervatte en even vaak gedwarsboomde poging om die momenten opnieuw te beleven houdt ons op de been totdat de dood ons verlost van de obsessie om dat wat voorbij is terug te halen. Helaas kunnen we nooit twee keer in hetzelfde meer stappen.     

En zo gaat het onverminderd verder, heerlijke literatuur...en wellicht voor velen zo herkenbaar...

In 2011 kreeg Tesson er de Prix Médicis voor Essay voor.


L'ultime liberté, c'est de finir en cabane
  




    

Nieuwe Dave Eggers komt sneller dan verwacht

Het is nog geen jaar geleden dat David Eggers de wereld verbaasde met zijn profetische roman De cirkel. Toch wordt zijn nieuwe roman al op 17 juni verwacht en is hij al in voorverkoop bestelbaar op Amazon.

Your Fathers, Where Are They? And the Prophets, Do They Live Forever? is een "gedurfd verhaal" over een man die worstelt met vragen over zijn land en antwoorden zoekt op zijn eigen unieke manier.

19 apr. 2014

Johan Harstad - Ambulance


















In de late zomer van 2001 begint Harstad aan de verhalen die uiteindelijk de bundel Ambulance zouden vormen. Op dat moment was het niet zijn bedoeling dat dit een bundel met korte verhalen zou worden. Het was zelfs helemaal niet zijn bedoeling om korte verhalen te schrijven. Hij vond dat hij op school te veel tijd verspilde om ze te analyseren en een bijkomend nadeel is dat ze te kort zijn. En net als het boeiend begint te worden is het verhaal opeens afgelopen. Het was een warme zomer in 2001 in Trondheim waar Harstad woonde en de temperatuur wilde maar niet dalen en hij kon 's nachts de slaap niet vatten en zat bij het open raam. Toen viel hem het geluid van voorbijrijdende ambulances op. Op dat ogenblik besluit Harstad te schrijven met geen ander plan, geen ander doel dan iets te schrijven over mensen die zichzelf en elkaar willen redden. Hij had net een krantenbericht gelezen over een vrouw in Oslo die al maanden dood was toen ze door ambulancepersoneel werd gevonden. Ze had zichzelf in plastic gewikkeld omdat ze niet wilde dat ze gevonden werd door de stank van haar rottende lijk. Dit verhaal betekende een keerpunt voor het hele boek.

Het eerste verhaal '112' gaat over een ambulancebroeder die zichzelf precies die vraag stelt : Waarom geven sommige mensen het gewoon op ? En toen kwamen de andere verhalen gewoon vanzelf. Een bijbelverkoper die op het vliegtuig naar Tokio stapt al heeft hij geen flauw benul wat hij daar te zoeken heeft en die ervoor zorgt dat het vliegtuig tijdens de landing neerstort. Een verhaal over een vluchteling uit Vietnam die haar herinneringen probeert te verwerken met een psychiater die eigenlijk zelf hulp zou moeten zoeken en over een man die zijn eigen kantoorgebouw opblaast zodat hij levend begraven kan worden en die in plaats van zijn mobieltje te gebruiken om om hulp te vragen, zijn Snake-record probeert te verbeteren. Het verhaal van een man die een waardeloze, uiterst dodelijke kopie van de originele airbag verkoopt, van een meisje dat zo mager is dat ze bijna doorzichtig is, van een jongen die niets anders wil dan zijn diploma reddend zwemmen halen zodat zijn rapport goed genoeg is om toegelaten te worden op de school waar zijn grote liefde ook naartoe gaat, een vader die zo dwangmatig is dat hij tot in detail heeft genoteerd wat hij het komende jaar moet doen, maar die vergeten is zich voor te bereiden op het verlies van zijn stervende vader, oude mensen die midden in de nacht tv zitten te kijken en via de telefoon jackpot spelen in een wanhopige poging te vergeten hoe eenzaam ze zijn, een student die eindelijk besluit zijn scriptie kunstgeschiedenis waar hij al jaren mee worstelt op te geven en tot slot de weduwnaar van 72 die zijn onlangs overleden vrouw zo erg mist dat hij zijn oude heteluchtballon uit de kelder haalt, de mand volstouwt met foto's van hemzelf en zijn vrouw, maar alleen die foto's waarop ze elkaar vasthouden en glimlachen, en naar boven vertrekt terwijl hij de dozen met kiekjes over de rand kiepert en ze over de stad laat regenen terwijl hij de gaskraan steeds verder opendraait zodat hij hoger en steeds hoger komt en uiteindelijk verdwijnt.

De elf korte verhalen schampen elkaar steeds weer, de personages kruisen elkaars pad en lopen elkaars levens in en weer uit. Soms helpen ze elkaar, soms vermoorden ze elkaar, soms merken ze de ander niet eens op net zoals in het dagelijkse leven waar de toevalligheden die ons met elkaar verbinden soms verbijsterend zijn en soms heel gewoon en terloops, maar altijd noodzakelijk om het hele plaatje te begrijpen.  

             

18 apr. 2014

Boeken van mijn vrouw - Amélie Nothomb - Nostalgie van het geluk

Een wonderlijk autobiografisch reisverhaal van Amélie Nothomb

Voor het eerst in vijftien jaar reist Amelie Nothomb terug naar Japan, het land waar ze geboren werd, als twintiger woonde en zelfs bijna trouwde. Een televisieploegje van France 5 maakt een reportage over haar verblijf, maar dan gebeurt iets onverwachts: na ontmoetingen met enkele oude bekenden, onder wie haar ex-verloofde, komen onnoemelijke emoties bovendrijven. Terwijl de romancià ¨re probeert om te gaan met de gevolgen van de beslissingen die ze ooit maakte, draaien de opdringerige camera's.


In dit absurde reisverhaal waarin fictie en non-fictie haasje-over doen, neemt de koningin van de literaire fantasie ons mee op een geladen trip door Japan. Als geen ander koppelt Nothomb een sterk verhaal aan stimulerende psychologische observaties. Voor de schare Nothombfans wordt het een aangenaam weerzien met vele personages uit haar Japantrilogie (Gods ingewanden, Met angst en beven en De verloofde van Sado). (bron : wpg.be)